- Bitwa pod Płowcami miała miejsce 27 września 1331 roku
- Walczyli w niej wojska polskiego króla Władysława Łokietka oraz siły Zakonu Krzyżackiego
- Krzyżacy byli dowodzeni przez komtura krajowego chełmińskiego Otto von Lauterberga oraz marszałka Dietricha von Altenburga
- Konflikt ten wynikał z długotrwałego sporu polsko-krzyżackiego i roszczeń Jana Luksemburskiego do korony polskiej
- Mimo że Krzyżacy utrzymali pole bitwy, starcie to było symbolicznym zwycięstwem dla Polski, zmniejszając mit o niepokonaności Zakonu Krzyżackiego
Data bitwy pod Płowcami
Bitwa pod Płowcami miała miejsce 27 września 1331 roku. Było to istotne starcie zbrojne pomiędzy wojskami polskiego króla Władysława Łokietka a oddziałami Zakonu Krzyżackiego, do którego doszło w tym właśnie czasie. Konflikt, który doprowadził do tej bitwy, wynikał z długotrwałego sporu polsko-krzyżackiego oraz roszczeń Jana Luksemburskiego do korony polskiej. W 1329 roku Jan Luksemburczyk zawarł przymierze z Krzyżakami, co zaostrzyło sytuację w regionie.
Uczestnicy bitwy pod Płowcami
Armię polską pod Płowcami dowodził osobiście król Władysław Łokietek. Po stronie Krzyżackiej stanęli komtur krajowy chełmiński Otto von Lauterberg oraz marszałek zakonu Dietrich von Altenburg, a ich oddziały wspierane były przez sojuszników Jana Luksemburskiego.
Czytaj więcej: Jaja Fabergé: Dlaczego są warte miliony dolarów? Tajemnica
Przebieg bitwy pod Płowcami
Bitwa rozpoczęła się rano, gdy polskie oddziały pod dowództwem Wincentego z Szamotuł natknęły się na krzyżacki obóz. W początkowych fazach walki Polacy zdołali zdobyć przewagę. Jednak w miarę rozwoju bitwy sytuacja uległa zmianie. Po pierwszym ataku i chwilowym sukcesie Polaków, Krzyżacy zdołali przeorganizować swoje siły i przystąpili do kontrataku. Bitwa toczyła się przez kilka godzin, a ostatecznie zakończyła się wycofaniem wojsk Łokietka z pola walki. Mimo że Krzyżacy nie odnieśli pełnego zwycięstwa, straty po obu stronach były znaczne.
Konsekwencje bitwy pod Płowcami
Bitwa pod Płowcami nie przyniosła trwałych zmian w układzie sił w regionie, jednak była symbolicznym zwycięstwem dla Polski. Zmniejszyła mit o niepokonaności Zakonu Krzyżackiego i pokazała, że Polacy są w stanie stawić czoła swoim przeciwnikom.
Podsumowanie
Bitwa pod Płowcami w 1331 roku była jednym z kluczowych starć w długotrwałym konflikcie pomiędzy królem Władysławem Łokietkiem a Zakonem Krzyżackim. Choć Polacy ostatecznie wycofali się z pola walki, starcie to było symbolicznym zwycięstwem, które podważyło mit o niezwyciężoności krzyżackich rycerzy.
Bitwa pod Płowcami - kluczowe starcie Władysława Łokietka z Zakonem Krzyżackim
Bitwa pod Płowcami w 1331 roku była jednym z najważniejszych starć zbrojnych w długotrwałym konflikcie pomiędzy polskim królem Władysławem Łokietkiem a potężnym Zakonem Krzyżackim. Choć Polska armia ostatecznie wycofała się z pola walki, starcie to stało się symbolicznym zwycięstwem, które podważyło mit o niezwyciężoności krzyżackich rycerzy.
Bitwa rozegrała się 27 września 1331 roku i była następstwem narastającego sporu polsko-krzyżackiego oraz roszczeń Jana Luksemburskiego do korony polskiej. Wojska Władysława Łokietka początkowo zyskały przewagę, jednak po reorganizacji sił Krzyżacy przeszli do kontrataku, zmuszając Polaków do odwrotu.
Mimo że starcie to nie przyniosło trwałych zmian w układzie sił, Bitwa pod Płowcami miała ogromne znaczenie symboliczne. Pokazała, że Polacy są w stanie stawić czoła potężnemu Zakonowi Krzyżackiemu, a także podważyła powszechne przekonanie o niepokonaności krzyżackich rycerzy. To ważne zwycięstwo dla oręża króla Łokietka w długotrwałej walce o suwerenność Polski.
